Уште еден неработен ден, уште еден празник кој само од календарот може секој да разбере за каков празник станува збор.

Пусти улици, без државни знамиња на терасите по домовите, без знамиња на објектите, никаде ништо не укажува дека е некаков празник.

А, е празник, „Ден на трудот“, труд кој некогаш, пред некои три децении навистина се вреднуваше, што денес не е ниту од далеку така.

Враќајќи се во минатото мора да се потсетиме како некогаш овој ден се славеше, а се славеше навистина величествено. По улиците река од луѓе, на сите објекти (приватни или државни) развиорени знамиња, тробојката и Македонското знаме. Време е кога требаше да започне парадата, онаа парада која ги покажуваше сите убавини на едно живеење. Во приколките на камионите секое претпријатие со свои обележја, кој што произведуваше тоа им го презентираше на граѓаните, во приколките на камионите и спортистите ја покажуваа својата големина, своите спортски достигнувања. Уличните трки со велосипедите беа посебна убавина а и карневалот од ученици кој на некој начин симболизираше нешто.

Тоа беа времињата кога со право се славеше денешниот ден, 1-ви Мај „Ден на трудот“, но оној вистинскиот труд кој се вреднуваше.

За жал, единственото што остана денес да не потсетува на тие времиња се фотографиите, оние прекрасни фотографии кои секогаш ќе можат да им покажат на идните генерации како се живееше.

А сакал некој да признае или не, се живееше добро, одлично не, но добро, ама за сите.

Црно-белите фотографии се единствената вистина, а новите, оние во боја се реалноста која и да сакаме да ја преправиме нема да можеме.

Честит Ви 1-ви Мај „Ден на трудот“.

С. Ивановски

62

63

64

13

66

5

68

 

Секое преземње на фотографии и копирање на текстовите без согласност на комарец повлекува фактурирање на име „Авторски права“.

Коментари